Van Collendoorn naar Oeganda

COLLENDOORN – Geboren en getogen in Collendoorn, zei de 28-jarige Gini Pullen op 24 november haar familie en vrienden vaarwel, en vertrok met haar hele hebben en houden naar Oeganda, om daar in haar nieuwe woonplaats Mpigi eigenhandig een weeshuis te gaan opzetten.

Bijklussen achter de tap, om het nodige geld voor het weeshuis bij elkaar te krijgen

Dat ze later ‘iets met kinderen’ wilde gaan doen, stond al vroeg voor Gini vast. Maar wat precies en wanneer, dat wist ze nog niet. Nadat ze op het Hardenbergse Alfacollege de opleiding tot klassenassistent volgde, kreeg ze een baan binnen het speciaal onderwijs. Dat beviel haar goed, maar ze wilde meer. Ze schreef zich in voor de PABO en haalde binnen enkele jaren haar onderwijzersdiploma. Van werken in het onderwijs is uiteindelijk niets gekomen, want tijdens haar studie ontdekte de Collendoornse waar haar hart werkelijk lag: bij de weeskinderen van Oeganda. Om het benodigde geld bij elkaar te krijgen, werkte ze keihard in de horeca van Hardenberg en Witharen.

Ik kom terug

Tijdens haar opleiding reisde Gini Pullen via Stichting Edukans naar Oeganda en werkte daar samen met een aantal Afrikaanse studenten in een weeshuis. Dit maakte op haar zo’n onvergetelijke indruk, dat ze zeker wist: hier kom ik terug. “Overal waar ik kwam werd ik steeds opnieuw geconfronteerd door de ontelbare hoeveelheid straatkinderen. Veel van hen zijn achtergelaten, weggegooid of wees. Als ouders niet in staat zijn om voor hun kinderen te zorgen door aids, malaria of armoede, worden ze vaak gewoon achter gelaten aan de kant van de weg of ondergebracht bij familieleden, die vaak al te arm zijn om hun eigen kinderen te onderhouden. Daarom krijgen weeskinderen vaak geen onderwijs, geen gezondheidszorg, heel weinig eten en worden ze vaak gebruikt voor zware werkzaamheden. Ook worden ze vaak slachtoffer van mishandeling of seksueel misbruik. In de meeste gevallen staat zo’n kind binnen een jaar weer op straat en moet zich maar zien te redden”, vertelt Gini. “Gelukkig zag ik ook hoe het anders kon, en dat de kinderen die het geluk hebben opgenomen te worden in een weeshuis, dankzij goede voeding, aandacht en onderwijs opbloeien tot vrolijke gezonde kinderen. Dat vond ik zo bijzonder dat ik me toen al voornam om na mijn afstuderen daadwerkelijk hulp te gaan verlenen.”

Aandacht en scholing

Na het behalen van haar diploma voegde Gini de daad bij het woord en ging terug naar het weeshuis om daar vier maanden lang vrijwilligerswerk te doen. Dat herhaalde ze jaarlijks. “Ik vond het fantastisch om telkens als ik daar weer was, te zien hoe de kinderen in het tehuis zich ontwikkelden en vooruitgingen. Ik voelde me daar op mijn plaats. Het gekke was zelfs dat ik, als ik daar was, geen heimwee naar Nederland had, maar als ik in Nederland was wel diepe heimwee naar Afrika had. Daarom besloot ik om mijn leven in Nederland op te geven en zelf een weeshuis op te zetten. Samen met een paar Oegandese vrouwen heb ik daarvoor toen de mogelijkheden onderzocht. Vervolgens heb ik samen met een aantal medestudenten de stichting The Home of hope & dreams opgezet. Zij zullen door middel van allerlei acties op scholen en in kerken zorgdragen voor het financiële gedeelte. Net als ik zijn zij allemaal in Afrika geweest en daardoor erg gemotiveerd. Ik heb er het volste vertrouwen in dat dit een succes wordt”, vertelt ze. “We zijn al een heel eind op weg. Op dit moment hard gebouwd aan ons weeshuis in Mpigi en op 24 november vertrek ik voorgoed.”

Westerse ideeën

Mpigi is een middelgrote plaats dichtbij de hoofdstad Kampala en het enige dorp waar nog vrijwel geen weeshuizen zijn, terwijl er toch één op de vijf kinderen wees is. De plaatselijke gemeente is daarom erg blij met de plannen van Gini en verleende haar alle mogelijke medewerking. Gini werkt nauw samen met de Oegandese maatschappelijk werkster Immaculat en zal samen met haar het weeshuis gaan runnen. “Ze is net als ik 28 jaar en heeft veel westerse ideeën. We kunnen zakelijk gezien heel goed met elkaar overweg, al zijn we niet echt close bevriend. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen, want in Afrika wordt iedere blanke gezien als rijke geldschieter. Daardoor is het erg moeilijk in te schatten wie je kunt vertrouwen en wie niet. Met Immaculat zie ik het wel zitten. Zij is iemand van wie je op aan kunt en dat is een goede basis om samen te werken.”

Student-sponsorprogramma

In het kindertehuis zullen Gini en Immaculat uiteindelijk vijftig wezen en achtergelaten kinderen op gaan vangen. Ook willen ze hulp bieden aan oudere kinderen die seksueel misbruikt zijn, en daardoor verbannen door hun familie. “Buiten het opvangen van jonge kinderen willen we ook een student-sponsorprogramma opzetten, waarmee we jongvolwassenen zonder familie en scholing, een tweede kans geven op een goede toekomst. Om dit ook waar te kunnen maken, houden we dit klein. Aan dat programma kunnen maximaal vijf studenten meedoen.”

Mijn land

Hoewel iedereen enthousiast tegenover haar plannen staat en ze op alle fronten gesteund wordt door haar familie, vinden haar ouders het toch wel moeilijk hun dochter te zien vertrekken. “Mijn moeder ligt er nu al wakker van. Hun beeld van Afrika is gebaseerd van wat ze op tv zien: de armoede, de honger en de onveiligheid. Natuurlijk, de armoede is heftig en er is honger. Ook is het er niet altijd even veiligheid. De laatste keer dat ik in Kampala was, zat ik in een restaurant en gingen opeens alle hekken dicht. Wat bleek? Er was een staking en er werden twintig mensen vermoord. Toen ben ik drie dagen de deur niet uitgeweest. Maar dat is niet doorsnee. Afrika heeft ook een heel andere kant. De geuren, de kleuren, de mensen. Het is gewoon mijn land. Ik hoop dat mijn ouders zo spoedig mogelijk kunnen komen om te zien hoe het echt is. Wie weet worden ze dan net zo enthousiast als ikzelf.”

Nieuwe familie

“Of ik Hardenberg zal missen?” Het blijft even stil. “Ja, dat denk ik wel. Ik heb meer dan tien jaar gewerkt in de horeca van Hardenberg. Daardoor kende ik heel veel mensen en was het altijd erg gezellig om even de stad in te gaan. Wat dat betreft zal ik Hardenberg zeker missen. Samen met Immaculat, onze medewerkers, vrijwilligers en kinderen zal ik in Afrika een nieuw soort familie moeten opbouwen. Dat vind ik toch ook wel heel bijzonder. En weet je wat het is? Als het echt niet gaat, zorg ik voor een goede vervangster en kom ik gewoon terug. Het is geen afscheid voor eeuwig.

Henk Wijngaard

Nadat zanger Henk Wijngaard in het Witharense café de Buren van barkeepster Gini Pullen hoorde dat zij naar Oeganda wilde verhuizen om daar een weeshuis op te zetten was hij diep onder de indruk. Gegrepen door het ontroerende verhaal van de Collendoornse onderwijzeres, die status en luxe met inruilt voor de armoede en onzekerheid van een leven in Afrika, besloot hij spontaan om haar een duwtje in de goede richting te geven en organiseerde eigenhandig een benefietconcert, dat op de zondagmiddag voor Gini vertrok, werd gehouden in het Witharense café.

Volgens zanger Henk Wijngaard verdient Gini een gouden lintje

Dankzij de zanger vertrekt Gini met een extra zakcentje naar Oeganda. Wijngaard wenst haar alle goeds toe. “Ik word vaak gevraagd voor allerlei liefdadigheidsoptredens en eerlijk gezegd ga ik daar niet zo vaak op in”, vertelt de sympathieke Drentenaar. “Maar voor Gini maakte ik een uitzondering. Sterker nog, ik heb ditmaal zelf het initiatief genomen. Ik vind het zo bijzonder dat iemand dit belangeloos doet, daar heb ik geen woorden voor. De dag nadat ik haar verhaal hoorde, ben ik onmiddellijk gaan bellen met allerlei collega’s. Het kostte mij geen enkele moeite om ze te overtuigen om mee te doen.”

De zondagmiddag voor Gini’s vertrek naar Oeganda, zongen De Dikdakkers, Evert Baptist, Dave Davis, Sylvia Swart, Bouke, Jose, Burdy, Henk Wijngaard en niemand minder dan Piet Veerman in zalencentrum de Buren in Witharen de sterren van de hemel, zonder er een cent voor te vragen. Ik hoop op veel publiek en natuurlijk op een grote opbrengst, want dat verdient Gini echt. Henk Wijngaard is blij met hun medewerking. “Dat Piet kwam vind ik fantastisch. Ik ben al jarenlang zijn grootste fan”, bekent hij. “Ik vind het echt geweldig om met hem op het podium te staan.”

www.homeofhopeanddreams.org