De man met de hoed, potlood en papierVolgens ‘de man met de hoed’ maakt Hardenberg de slogan ‘gun jezelf de ruimte’ meer dan waar. Dankzij de weidse vergezichten en uitgestrekte bossen is de gemeente volgens striptekenaar, illustrator en cartoonist Fer Elzinga een fantastische plek om te wonen.
Dit voorjaar streek Fer Elzinga met zijn vrouw en vijf kinderen neer in Bergentheim. Een echte verademing na het drukke westen waar ze vandaan kwamen. “Wij zijn afkomstig uit Katwijk. Qua energie is die plaats vergelijkbaar met Hardenberg. Er heerst dezelfde mentaliteit, waarin het geloof belangrijk is en de zondagsrust nog in ere wordt gehouden. Ook hebben beide plaatsen evenveel inwoners. Maar waar ze in Katwijk met zestigduizend mensen op een oppervlakte van tweeëndertig vierkante kilometer leven, doen ze dat in Hardenberg op driehonderdtwintig vierkante kilometer. Dat is wel even heel wat anders”, zegt hij, zittend op een bankje aan het kanaal in zijn nieuwe woonplaats. “Als we in Katwijk met de auto op pad moesten, stonden we bij wijze van spreken in onze eigen wijk al in de file, terwijl je hier de rust en de ruimte hebt.” Hij wijst over het water. “Of ik nou dertig kilometer die kant op kijk, of dertig kilometer de andere kant op, je hebt hier overal vergezichten en dat is heerlijk.”
|
 |
|
Relaxter
Met zijn zwarte kleding, zijn kettingen en onafscheidelijke hoed is Elzinga geen alledaagse figuur en oogt daarmee heel wat bekijks. Daarvan heeft hij geen enkele last. “In 2001 schaft ik mijn eerste hoed aan. Ondertussen heb ik er vele en sta ik bekend als ‘De man met de hoed’. Dat is heel handig als herkenningspunt. Als ik ergens een workshop ga geven of op bezoek ga en men kent mij nog niet persoonlijk en ik kom binnen lopen, weet men meteen wie ik ben. Het is inmiddels echt mijn handelsmerk. Zo onderteken ook mijn mails als ‘de man met de hoed’, en staat het ook op mijn website.”Twee van de drie kettingen die hij draagt, hebben te maken met de ‘heilige geometrie’. “De platte variant is de levensbloem en het bolletje wordt de dodecaëder genoemd”, verduidelijkt hij. “In de levensbloem zitten alle vormen die er bestaan. De heilige geometrie kun je overal terugvinden, zowel in de manier waarop de blaadjes aan de bomen groeien als de grote kathedralen die ooit werden gebouwd door de tempeliers. Je ziet het ook terug in de ‘gulden snede’, is de verdeling van een lijnstuk in twee delen in een speciale verhouding, een bepaalde vlakverdeling die de grote meesters gebruikten in hun schilderijen.” Aan de derde ketting hangt een das. “De das is op dit ogenblik één van mijn belangrijkste totemdieren. Je moet het zien als een spiegel. Je totemdier leert je wat je zwakke en je sterke punten zijn en hoe je die optimaal kan gebruiken. Het leuke is dat ik door naar het oosten te verhuizen ook dichter bij het leefgebied van mijn totem ben gekomen. De manier waarop ik dat aan iemand anders zou uitleggen is dat ik door hier naar toe te verhuizen dichter bij mijzelf ben gekomen. Het gebruik van totems maakt onderdeel uit van de traditie van de Amerikaanse indianen, een bevolkingsgroep wiens filosofie ik enorm bewonder.”
Als striptekenaar krijgt Elzinga vaak de vraag of hij nu kunstenaar is, of ondernemer. “Dat is heel simpel. Als ik bezig ben met het werven van klanten ben ik een ondernemer en als ik teken ben ik een kunstenaar. Mijn motto is: "Laat mij voor u de aandacht vragen, zodat u uw boodschap uit kunt dragen". Want je zult toch eerst de aandacht van je publiek moeten trekken, voordat je kunt beginnen met het communiceren van je boodschap, of dat nu in een advertentie, nieuwsbrief, uitnodiging of een personeelsblad is. De manier waarop ik de aandacht trek voor mijn klanten is door middel van een strip, een illustratie of een cartoon. Waarom? Omdat een plaatje meer zegt dan duizend woorden, vooral als het het juiste plaatje is.” Onder zijn klanten telt hij een aantal grote ondernemingen, waarvoor hij regelmatig pakkende commerciële strips maakt. “ Voor sommige striptekenaars zijn commerciële opdrachten een vies woord. Zij zien dat als een beperking. Zo zie ik dat niet, ik kan evengoed mijn grapjes kwijt in commerciële strips als in die voor bladen of kranten. Bovendien ben ik fulltime tekenaar en kan er van leven, terwijl veel collega’s naast hun tekenwerk een baantje als postbode of magazijnbediende hebben om het hoofd boven water te houden. Het is dus maar hoe je je vrijheid ziet.”
en schoolkranten. “Mijn moeder stuurde ook weleens tekeningen naar de plaatselijke krant en die werden dan geplaatst”, vertelt hij. “Mijn eerste commerciële succes waren QSL-kaarten, dat waren kaarten die gebruikers van ‘bakkies’ naar elkaar stuurden. Dat was eigenlijk de voorloper van MSN, gewoon een beetje ouwehoeren via een bakkie en elkaar leuke kaartjes met nicknames en spotprentjes sturen.” Hij had graag naar de kunstacademie gewild, maar met MAVO was dat geen haalbare kaart. “Ik had geen zin om nog een paar jaar HAVO te gaan doen en werd chemisch analist. Nadat ik een aantal jaren op een research laboratorium werkte, belandde ik in de verkoop en had een aantal baantjes in de commerciële branche. Ondertussen bleef ik doortekenen en gaf ik tekenlessen aan kinderen. Ik ben dus autodidact. Het meeste heb ik geleerd van het tekenen van mijn eigen strip "Koning Walter", een interactieve strip die is gestart in interactie met het publiek van een boekenmarkt in Noordwijk. Bezoekers van die markt gaven suggesties voor de verhaallijn en ik maakte daar een samenhangend verhaal van. Omdat ik de strip op de markt niet afkreeg ben ik destijds in mijn eigen tijd doorgegaan met tekenen. Deze afleveringen werden in de krant van Noordwijk geplaatst. Ik heb totaal drie jaar lang elke zondag acht tot tien uur zitten tekenen aan een halve pagina. En dat was mijn grootste leerschool. De strip is nog niet helemaal af. Er zijn nu totaal 68 pagina's, waarvan enkelen ook zijn ingekleurd. Ik hoop deze strip ooit af te maken.
