Hardenberg is een heerlijke plaats om te levenGRAMSBERGEN – Geboren in Zwolle en getogen in Vollenhove, streek Cor van Dalen 21 jaar geleden neer in Gramsbergen. Met zijn notitieblokje in de ene hand en voetbal in de andere, is hij inmiddels voor vele Hardenbergers een bekend gezicht. En al is hij er niet geboren, hij zou nergens anders meer kunnen aarden. “Ik ben misschien geen ‘echte’ Gramsberger, maar ik voel me hier helemaal thuis.”
Lekker op de bank met dochter Marit Cor van Dalen kent zijn woonomgeving door en door. Dat komt niet in de laatste plaats door zijn werk. Als verslaggever bij de Stentor is hij al 22 jaar lang een graag geziene gast binnen alle geledingen van de Hardenbergse gemeente. Al luisterend, pratend en observerend neemt hij een kijkje in vele keukens, om er naderhand een smeuïg verhaal over te maken. Razende reporterDe Gramsberger is een geboren schrijver. Hij werd net nog niet met de pen in zijn hand geboren, maar zodra hij kon schrijven schreef hij over alles wat los en vastzat. Naast opstellen in de klas, voorzag hij school- en sportkrantjes graag en veel van kopij. Het beroepskeuzevraagstuk ging volledig aan hem voorbij. Nadat op 13-jarige leeftijd zijn eerste artikel geplaatst werd in het regionale dagblad van Vollenhove, droomde hij ervan om ooit als verslaggever bij een krant te werken. Die wens werd sneller vervuld dan hij ooit had kunnen denken.“Omdat ik veel stukjes voor de sportvereniging schreef, vroeg de correspondent van het regionale dagblad in Vollenhove mij eens een wedstrijdverslagje over de voetbal te maken”, vertelt hij. “Tot mijn grote plezier stond het verhaal er die maandag erop letterlijk in. Dat vond ik prachtig en aangemoedigd door dat succes, gaf ik mij op als correspondent bij Tijl, Boompers en Drukkerij Hoekstra in de Noord-Oostpolder. Op mijn fietsje reed ik alle sportwedstrijden in de omgeving af. Die typte ik later in drievoud uit met behulp van carbonpapier. Zo kon ik voor elk verhaal drie keer vangen en zat ik nooit zonder zakgeld.” Na zijn MAVO-examen besloot Cor de HAVO te volgen, maar eigenlijk had hij het helemaal gehad met school. Toen er een vacature vrijkwam voor de krant in de Noord-Oostpolder bedacht hij zich geen moment en sollicteerde. Zo kon het gebeuren dat de 17-jarige Vollenhovenaar van de ene week op de andere zijn scholierenbestaan verruilde voor het werkende leven, en zijn schoolvrienden lachend voorbij reed in de bus naar de redactie in Emmeloord. NostalgischNa vele omzwervingen bij Tijl –tegenwoordig Wegener-, belandde Cor als verslaggever in Hardenberg. In die tijd was het nog gebruikelijk dat verslaggevers verhuisden naar hun werkgebied, dus moest er een woning in het Hardenbergse gezocht worden. Dat was minder eenvoudig dan het in de eerste instantie leek. “Hardenberg en omgeving spraken mij niet direct aan, want ik was gewend aan lommerijke waterpartijen en eeuwenoude stadjes als Vollenhove en Blokzijl. Na een zondagmiddagje rondtoeren door de gemeente was ik niet bijzonder enthousiast. Totdat ik over de Kruisstraat Gramsbergen binnenreed. Daar besprong mij hetzelfde nostalgische gevoel dat mij altijd bekruipt in de dorpjes in de kop van Overijssel en ik dacht: hier wil ik wonen.”
|
|


Damesvoetbal