Het beste komt uit het Reestdal

BALKBRUG – Rijdend door het schilderachtige Reestdal realiseert men zich pas goed hóe uitgestrekt de gemeente Hardenberg is. Aan de Hoofdweg, slingerend door een romantisch landschap van oude herenboerderijen, bosranden en weidegronden, wonen John en Wilma Huisman, de Hardenbergers van de maand oktober.

John en Wilma Huisman in hun wijnproeflokaal

Hoe afgelegen ze ook wonen, aan bezoekers heeft de Reestlandhoeve geen gebrek, want de Huismans genieten dankzij hun schitterende wijnen inmiddels landelijke bekendheid. Hun Reestlandhoeve-wijnen worden niet alleen geschonken in toprestaurants als De Havickshorst, de Librije en Kaatje bij de Sluis, maar winnen prijs na prijs tijdens binnen- en buitenlandse wijnkeuringen. En dat is een bijzondere prestatie voor een jong wijnhuis, dat eigenlijk door toevallige samenloop van omstandigheden tot stand kwam.

Nieuwe mogelijkheden

Als melkveehouder John Huisman geen ernstige hernia had gekregen, zou hij nooit zijn koeien aan de kant hebben gezet. Dus toen hij op 36-jarige leeftijd te horen kreeg dat hij maar een andere baan moest zoeken, was dat wel even slikken. “In 2001 heb ik mijn bedrijf beëindigd en zijn we ons gaan oriënteren op andere mogelijkheden”, vertelt John op een regenachtige ochtend achter een kop koffie in de gezellige bodega op Wijngoed De Reestlandhoeve. De keuze voor een wijngaard was snel gemaakt. Als verwoed wijnliefhebster bezocht Wilma graag wijngaarden in Nederland om rond te kijken en te proeven en John vergezelde haar daarbij regelmatig. “Ik vond dat leuk en interessant en had er wel eens over gedacht om zoiets op te pakken, maar dat leek me niet haalbaar naast de veehouderij. Dus toen ik iets anders moest gaan doen, leek een wijngaard een goed alternatief.”

Visie

Het daaropvolgende jaar was het stel druk met de voorbereidingen van hun nieuwe bezigheden. Samen bezochten ze tal van wijngaarden door het hele land en proefden zorgvuldig. “Daarna moesten we besluiten welke rassen we zelf wilden planten”, vertelt Wilma. “Om dat te bepalen moet je vooraf een visie hebben over wijn. Ons doel was het maken van een soepele toegankelijke wijn, die goed inzetbaar is bij verschillende gerechten. Een tikje droog, dat wel, maar geen bekkentrekker.” Maar ook al heb je als wijnboer een bepaalde visie, de keuze van de juiste plant blijft volgens John altijd een gok. Want de smaak is niet alleen afhankelijk van het ras, maar ook van het klimaat en de grondsoort. “Vooral grondsoort bepaalt de smaak voor een groot deel. Je kan van tevoren wel grondmonsters nemen, maar dat zegt nog niets over de smaak. Dus het was echt een kwestie van proberen en afwachten. Dat was behoorlijk spannend.” In 2003 gingen de eerste 4.500 planten de grond in en twee jaar later bleek het stel goed te hebben gegokt: de allereerste pluk leverde hen meteen brons op.

Prijswijnen

“Eigenlijk mag je pas het derde jaar beginnen met plukken. Maar wij waren zo nieuwsgierig dat we al het tweede jaar geoogst hebben”, bekent John. “De wijn die we daarmee maakten hebben we opgestuurd naar de Nationale Wijnkeuring daar bleek hij tussen 125 inzenders tot de besten te behoren.” Vanaf dat moment ging het in een stroomversnelling. Ieder jaar waren de wijnen en rosé's van de Reestlandhoeve goed voor eerste, tweede of derde prijzen. “In 2006 wonnen we met onze rosé de publieksprijs, dat was echt een eer, want het publiek drinkt uiteindelijk je product. Dit voorjaar sleepten we zelfs onze eerste buitenlandse prijs in de wacht en werd onze wijn tijdens het Concours Mondiale in Bordeaux als beste gekozen uit maar liefst 5000 wijnen uit heel Europa.”

Strop

Ondanks prijs na prijs, staat het stel nog steeds met de beide benen stevig op de Reestdalse grond staan. Zo waren zij onlangs zeer verbaasd dat hun rosé 2007 werd bekroond als Neerlands beste. “Onze rosé 2007 is zeker niet beter dan die van 2006”, vindt Wilma. “Hij was lekker, maar niet bijzonder. Gewoon een goede terrasrosé zou ik het noemen. Toch werd hij nu eerste, terwijl we vorig jaar derde werden. Dat zegt waarschijnlijk meer over de andere rosé dan over die van ons….”

John knikt instemmend. “De 2007 is technisch perfect, heeft een goede geur en een mooie smaak, niks mis mee. Maar de beste van het land? Nee, dat had ik ditmaal niet verwacht, want we hebben veel pech gehad met de oogst. Vorig jaar is namelijk in de derde week van april onze wijngaard afgevroren. Een grote strop, want niet alleen liepen we daardoor drie weken achter, ook verloren we het grootste deel van onze oogst”, zegt John. “Tot overmaat van ramp werd de nachtvorst ook nog eens gevolgd door een slechte zomer en najaar. Dat leverde ons uiteindelijk in plaats van 1200 liter, slechts 4000 liter op. Alles ging dus anders dan anders, en dan toch nog de beste zijn? Dat was echt een verrassing.”

Proeven

Waarom de Reestlandwijnen van meet af aan in de prijzen vallen, kan het stel niet verklaren. “Een goede wijn is van veel factoren afhankelijk, wat de grondsoort en het klimaat betreft is deze plek perfect. Daarnaast hangt er veel af van de wijnmakerij.” De druiven worden aan de avond van de dag dat ze zijn geplukt, naar de wijnmakerij in Bentelo gebracht. Daar wordt alles onmiddellijk geperst en het sap in vaten gegoten. Vervolgens komt de gisting op gang en is het een kwestie van proeven, proeven en proeven. “We gaan zeker eenmaal per maand naar Bentelo om te controleren of hij zoet en droog genoeg is. Al naar gelang van de smaak, wordt de wijn in stalen of eiken vaten bewaard. Als de gisting eenmaal is gestopt gaan we de juiste cuvé van twee druivensoorten bepalen”, vertelt Wilma. “Dat gaat echt per centiliter. Als we redelijk zeker zijn van het resultaat, nemen we een paar flessen mee naar huis en proeven daar nog eens. Het is vreemd, maar thuis op de bank smaakt de wijn weer heel anders dan in de wijnmakerij en komen toch nog weer tot een andere conclusie. Dan wordt er nog weer aan bijgeschaafd. Net zolang tot hij perfect is.”

Succesfactor

Naast haar werkzaamheden in en rond de wijngaard, heeft Wilma ook een praktijk in klassieke homeopathie. Behalve op mens en dier, past ze de natuurgeneeskunst ook regelmatig toe op de wijnplanten. “Tja, als het goed werkt bij mens en dier, waarom dan niet op een plant”, vindt ze nuchter. “Het komt wel eens voor dat een ras te snel groeit. Net als kinderen die een groeispurt hebben meegemaakt en daarna wat hangerig zijn, zijn er ook planten die zo hard groeien dat het blad snel verkleurt en er slechte vruchtzetting plaatsvindt. In zo’n geval vernevel ik hetzelfde medicijn dat ik een kind zou geven, op de bladeren van de plant. Negen van de tien keer geneest zo’n plant daarna volledig.” Is het gebruik van homeopathie dan misschien het geheim van de smid? Wilma lacht. “Het heeft waarschijnlijk wel invloed, maar ik denk niet dat het de succesfactor is. Maar ik ben er van overtuigd dat een juiste dosering zorg en aandacht wel goed is voor de plant. Een wijnrank is nu eenmaal niet alleen een productiemiddel, maar vooral een levend wezen.”

Kijk voor meer informatie op www.reestlandhoeve.nl