Wonen met uitzicht op Duitsland

Toen Lineke Lenters enkele jaren geleden aankondigde te willen verhuizen naar het ouderlijk huis van echtgenoot Broer in het Radewijkse Wielen, reageerde vrienden, familie en bekenden verbaasd. “Wat? Het is toch helemaal niets voor jou om ‘in de rimboe’ te wonen?”

Lineke groeide op als herbergiersdochter in het Dedemsvaartse café ‘de Proatkoele’, en was van huis uit gewend om veel onder de mensen te zijn. Ook na haar huwelijk bleek ze een echt gezelligheidsdier. “We kwamen terecht in Heemse en dat beviel ons zeventwintig jaar lang prima. Een gezellig buurt met de school, gymzaal en zwembad onder handbereik”, blikt ze terug. “We gingen graag en veel uit; feestjes, uit eten, cafébezoek; wij waren van de partij. Maar ook op de school van onze kinderen deed ik altijd actief mee met alles wat er maar te doen was.”

Eenzaam en verlaten

Niet alleen bekenden, ook echtgenoot Broer moest zich wel even achter de oren krabben bij het horen van Lineke’s wens, want de woning van zijn ouders staat eenzaam en verlaten in het uiterste puntje van Nederland, met het uitzicht op de Duitse bossen en heuvels, en was niet meteen een plek waar hij naar terug wilde keren. “Toch zette ik door”, vertelt Lineke. “Onze kinderen waren altijd ontzettend graag bij opa en oma Lenters, konden daar alle kanten op en hebben daaraan de mooiste herinneringen. Toen we zelf kleinkinderen kregen, wilde ik ze graag dezelfde jeugdherinneringen meegeven.”

Fietsen over de grens

Inmiddels woont het paar alweer een jaar of zes in het piepkleine grensdorpje en heeft Lineke nog geen dag spijt gehad van haar beslissing. “Die rust, die ruimte, dat is toch gewoon prachtig”, vindt ze. “We wonen 500 meter van de grens, dus een wandel- of fietstochtje door Duitsland is voor ons heel gewoon.” En uitgaan? “Dat is er helemaal af”, lacht ze. “Boodschappen combineer ik, zodat ik een keer in de week het hele lijstje af kan werken en natuurlijk wil ik nog wel eens een dagje uitgaan of een keertje uit eten maar verder… nee hoor. Laat mij maar hier, ik geniet hier nog steeds elke dag met volle teugen.”

Noaberschap

In tegenstelling tot veel kleine buurtschappen is ‘Hollands Wielen’, zoals het in de volksmond genoemd wordt, geen gesloten gemeenschap. Van de dertien gezinnen die het gehuchtje telt, is inmiddels meer dan de helft import. “Toch hebben we nog wel officieel onze ‘buren aangenomen’, zoals dat heet. Niet dat het ouderwetse noaberschap hier nog geldt, maar het is toch een leuk gebruik, waarmee je in een keer alle buren leert kennen en aangeeft open te staan voor contact.”

Lachen, gieren en brullen

Behalve het aannemen van de buren, werd Lineke lid van de toneelvereniging en dat bleek een gouden greep. “Het is grappig, maar vooral in kleine buurtschappen bloeien toneelverenigingen”, weet ze. “En je zou het niet meteen verwachten, maar juist de onder de boerenbevolking bevinden zich zeer verdienstelijke toneelspelers. De manier waarop sommigen zich totaal in een rol inleven, is gewoon geweldig.” Naast het toneelspel is ook de gezelligheid een belangrijk aspect. “De repetities zijn vaak lachen, gieren en brullen, dat is gewoon heel leuk. Voor de uitvoeringen loopt heel Radewijk uit en zit het dorpshuis bomvol.” Tijdens de openluchtvoorstelling van twee jaar geleden, viel het Lineke op dat de toneelvereniging ook een saamhorigheidsgevoel geeft binnen de gemeenschap. “Heel Radewijk hielp mee met het organiseren en opbouwen van de voorstelling. Al die hulp uit -soms onverwachte- hoek, was heel bijzonder om mee te maken.”