Wim Hendrickx, een supersportieve Hardenberger

door Erna Ekkelkamp

BERGENTHEIM - Eigenlijk heeft hij niets met kanker. Toch rende Wim Hendrickx in de week van 12 tot 16 oktober moederziel alleen vanuit zijn geboorteplaats Alphen (NB) naar Ommen, om op die manier geld in te zamelen voor het Vechtgenotenhuis. Dat leverde het Inloophuis voor Kankerpatiënten een flink bedrag op. Een Hardenberger om trots op te zijn dus.

Op zijn zuster na, is er niemand in de omgeving van de 62-jarige agrariër die kanker heeft of ooit heeft gehad en ook zelf is hij altijd kerngezond geweest. Misschien wel juist daarom maakten de enthousiaste verhalen van zijn echtgenote Marjan over haar vrijwilligersjob in het Vechtgenotenhuis in Ommen, inloophuis voor kankerpatiënten, hem nieuwsgierig. "Vorig jaar besloot ik tijdens de Open Dag maar eens te gaan kijken in dat Vechtgenotenhuis. Ik liep daar rond en sprak met wat mensen. Ik realiseerde me dat kanker krijgen en er aan overlijden verschrikkelijk is, maar dat de groep mensen die genezen worden verklaard, levenslang hebben. Zij blijven onzeker en angstig en denken bij ieder knobbeltje dat het terug is. Aan die doelgroep wordt bij Vechtgenoten aandacht besteed en dat vind ik ontzettend belangrijk", vertelt hij. "Toen ik daar zo rondliep kwam er patsboem een idee bij me op: ik zou een sponsorloop gaan doen voor de Vechtgenoten."

Monstertocht

Hij besloot hardlopend van zijn geboorteplaats Alphen (NB) naar Ommen gaan en die afstand van tweehonderd kilometer in vijf dagen afleggen. Met behulp van een fysiotherapeut stelde hij een trainingsschema op en begon te rennen. Precies een jaar later startte hij zijn tocht in Alphen, om vijf dagen later te finishen in Ommen, precies zoals hij van plan was. De laatste kilometers van zijn monstertocht werd Hendrickx vergezeld door meerennende en -fietsende familieleden, vrienden en de wethouders Ilona Lagas van Ommen, Maurits Von Martels uit Dalfsen en zijn 'eigen' wethouder Jannes Janssen, die aangaf beretrots te zijn op 'zijn' Hardenberger. "Ik vind het fantastisch wat jij hebt gepresteerd voor het Vechtgenotenhuis. Je hebt hiermee laten zien dat je iets over hebt voor je naaste. En ik ben natuurlijk nog eens extra trots omdat jij een Hardenberger bent." Daarna wordt de hardloper onder handen genomen door een sportmasseur en heeft hij even tijd voor een praatje. Hij toont geen spoortje vermoeidheid. Op een kleine knieblessure na, is de tocht hem meer dan meegevallen. "Ik zou het zo weer overdoen", zegt hij stoer.

Inburgeren

Opvallend aan deze Bergentheimer is zijn accent. Met zijn zachte G klinkt hij van ver onder de grote rivieren. "Dat klopt", zegt hij. "Vanwege de ruilverkaveling in 1985 kon ik niet uitbreiden in Alphen (NB) en moesten we op zoek naar een nieuwe stek. Na veel zoeken kwamen we uiteindelijk terecht aan de Boerendijk in Bergentheim. De boerderij en de streek spraken ons meteen aan." De familie Hendrickx raakte vrij snel ingeburgerd. "Als boer werk je veel buiten. Daardoor had ik vrij snel contact met onze buren. Onze drie kinderen kregen al vrij snel allerlei vriendjes en vriendinnetjes via school en mijn vrouw Marianne deed daar vrijwilligerswerk op school, op die manier raakte zij er ook al snel tussen", vertelt Wim. "Op de taal na, is de bevolking hier niet zo heel erg anders dan waar we vandaan komen. Misschien dat boeren wel allemaal een beetje van hetzelfde slag zijn." Dat hij goed ingeburgerd is, blijkt uit de aanwezigheid van zijn buren bij zijn intocht bij het Vechtgenotenhuis. Ze zijn echt trots op 'hun' Wim. "Ik vind het geweldig dat hij dit doet", zegt buurman Vennegoor. "Al die energie die hij erin steekt en dat op die leeftijd. Ik vind het top." Volgens zijn buurvrouwen kon je in het afgelopen jaar je neus niet buiten de deur steken, of je zag Wim wel ergens rennen. "Hij pauzeerde tijdens zijn training regelmatig om even bij deze of gene koffie te drinken, dus we bleven goed op de hoogte van hoe het ging."

Echte Hardenbergers

Zijn boerenbedrijf bestaat inmiddels niet meer. Zoals de meeste boeren, stond ook de familie Hendrickx rond 2000 voor de keuze investeren of stoppen. "We hadden melkvee en om daaruit winst te blijven behalen, moesten we fors investeren. Omdat geen van onze drie kinderen mij wilde opvolgen, kozen we ervoor om te stoppen. Al snel daarna kreeg ik een baan als chauffeur bij Smit Autoparts. Heel anders dan het boerenbedrijf, maar wel hartstikke leuk. Daarnaast fungeer ik soms ook als chauffeur van Wim Hutten. Zo kom ik nog eens ergens." Hoewel de familie vanwege de boerderij niet echt meer gebonden is aan Bergentheim piekeren ze er niet over om terug te keren naar Brabant. "In de loop van de tijd zijn we echte Hardenbergers geworden", zegt hij met zijn Brabantse accent. "We hebben hier onze vrienden en kennissen en wonen ook nog eens prachtig. Daarbij komt dat onze kinderen ook allemaal een Hardenbergse partner hebben gevonden en dicht bij ons in de buurt wonen. Ik moet er niet aan denken om dat allemaal achter te laten."

Wim Hendrickx in levende lijve zien? Bekijk hier zijn intocht bij het Vechtgenotenhuis