Hardenberg is een stad die durft‘Gegroeid, veranderd en toch authentiek gebleven’Sprakeloos was woordkunstenaar Stef Bos bij het betreden van de nieuwe theaterzaal in de Voorveghter. Maar nadat hij het ruime podium en de vergrootte zaal goed in zich op had genomen, stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken. “Wat is dit veranderd. En wat is het mooi geworden. Dit is voor mij het bewijs. Hardenberg is een stad die durft.” Bron: Editie Vechtdal. Geschreven door Erna Ekkelkamp De rondreizende musicus trekt sinds jaar en dag door Nederland en België. En juist omdat hij veel plaatsen met grote tussenpozen bezoekt, ziet hij nog meer dan de regelmatige bezoeker de veranderingen die zich langzaam in zo’n dorp of stad voltrekken. “Ik weet nog goed dat we voor het eerst Hardenberg binnenkwamen. Het was een beetje een grauwige plek met weinig uitstraling. In Hardenberg hadden we altijd zoiets van; ‘waar zijn de mensen en wat gaan we doen met het eten, want ik weet het niet zo goed hier”, bekent Bos. “Maar opeens werd het een plek die zich begon te ontwikkelen. Of het nu ligt aan een geweldige middenstandsvereniging of aan het gemeentebeleid, dat weet ik niet, maar de laatste jaren werd Hardenberg opeens de plek waar wij onze schoenen gingen kopen.” Bloeien zonder kunstmest Als zoon van een klokkenmaker en juwelier, groeide Stef Bos op in een winkelstraat en mag zich daarom beroemen op enige kennis van zaken. “Als je nu Hardenberg binnenkomt, dan zie je het direct: de stad heeft een streekfunctie gekregen. Er staat er opeens een winkelcentrum waar andere plaatsen jaloers op kunnen worden. En weet je wat het meest bijzondere is; het past bij deze stad. Het lijkt organisch gegroeid. Dat is het mooie. Vaak verliest een plaats na zo’n omslag zijn ziel, maar het centrum in Hardenberg ziet er niet uit alsof een of andere projectontwikkelaar opeens beslist heeft dat het anders moet. De stad heeft schwung gekregen, zonder dat het zijn roots mist. Hardenberg heeft kleur gekregen.” Volgens Bos is ontwikkeling te vergelijken met een bloem. “Als een knop sterk en krachtig genoeg is, komt hij uit en gaat hij bloeien. Dat is met Hardenberg ook gebeurd, maar zonder dat er kunstmest bij is gebruikt. Ik zie dat ook in mijn eigen ontwikkeling. Hardenberg en ik. We zijn gegroeid en we zijn veranderd. Maar dat authentieke is gebleven.” Traditie is een mooi ding Voor een wereldreiziger en oud-inwoner van een metropool als Antwerpen, spreekt de zanger met opvallend veel liefde over de nuchtere calvinistische oosterling. “Gemeenten op de Veluwe of in Overijssel, zijn plaatsen waar ik graag kom. Ik kan die mensen een beetje lezen. Ze weten wat ik bedoel als ik iets zeg en ik weet wat zij bedoelen omdat dat een beetje mijn achtergrond is. Ik kom zelf uit Veenendaal, een soortgelijke plaats als Hardenberg. Ik wat er daar achter de gordijnen gedacht wordt. Ik kom er vandaan en ik ben er door gevormd. En hoe lang ik er ook al weg ben, ik voel me in dat soort plaatsen nog steeds als een vis in het water. Ik merk dat daar nog mensen wonen die, net als mijn vader, een aantal principes hanteren en belang hechten aan traditie. Traditie is een mooi ding. De toekomst is bouwen op iets dat geweest is. Als je wat geweest is volstrekt negeert, of doet alsof het nooit bestaan heeft, dan gaat er op den duur iets helemaal verkeerd.” Authentiek Groeien, veranderen en toch authentiek blijven. Evenals Hardenberg, ontwikkelde ook Bos zich in de afgelopen decennia tot wie hij is. Zijn teksten zijn nog steeds, net als in zijn beginperiode, doordacht en doorleefd. Maar zelf lijkt hij levendiger, lichter geworden. “Dat is ook zo”, erkent hij. “Naarmate ik ouder word, voel ik dat ik steeds vrolijker word. Zelfverzekerder ook. Als ik vroeger een zwaar thema speelde, dacht ik uit onzekerheid, ik moet het geloofwaardig houden. Dus dan probeerde ik bijvoorbeeld in een nummer als ‘Papa’, alles eruit te halen. Maar als je een serieuze tekst ook nog eens heel dramatisch zingt, is het al snel over de top. Nu weet ik dat alle energie die je in het schrijven van een tekst en muziek stopt, weer loskomt op het moment dat je hem zingt. Het is niet zo dat je op de avond zelf alles moet doen.” Privéleven Een leven van reizen, schrijven en zingen heeft consequenties. Daar heeft hij zich bij neergelegd. “Privéleven, wat is dat ook alweer”, roept hij gekscherend. “Ik moet eerlijk zeggen, het laatste half jaar is het een puinhoop. We hebben een iets te zwaar tourschema ingezet. Dat betekent spelen, recupereren en spelen. Maar dat kan, want er is niemand die thuis op mij wacht. Ik heb een paar keer een flinke gooi naar de liefde gedaan. Met groot succes, want ik heb zeer goede tijden beleefd. Maar met een beroep als dit moet je eerlijk zijn. Ik zou soms best wel een geregeld leven willen hebben, maar ik heb nu eenmaal gekozen voor dit soort leven. Ik reis graag en ik schrijf graag. Daarom heb ik voor mezelf besloten: Bos, je kunt niet alles hebben. Dat is ongeveer de kern van mijn leven. En ja, dat heeft implicaties voor het privé-gebeuren. Maar daar heb ik geen problemen mee. Ik ben een blij mens. Als ik aan het einde van de voorstelling zing dat ik gelukkig ben, dan zing ik dat niet zomaar.”
|
 |
|
