Wonen in een wiekenloze molen

HARDENBERG – “Mensen denken vaak dat onze woning een bezienswaardigheid is. Zit je net lekker te eten, staan er opeens zomaar mensen door het raam naar binnen te kijken. Laatst kwamen hier een paar Duitse toeristen aan de deur met de vraag: Können wir hier essen? ”, vertelt molenbewoonster Marian Willemsen.

Wie haar woning kent, begrijpt die toeristen maar al te goed. De Haarmolen in Hardenberg ziet er nu eenmaal uit als een plaatje, zoals zij daar hoog en fier staat op een grasterp naast de Hardenbergse meubelboulevard. Met een leeftijdsverschil van bijna twee eeuwen tussen de grote vierkante bedrijfspanden van overwegend lichte baksteen aan de Lange Spruit, en de ranke sierlijke wiekenloze molen, is de laatste een echte bezienswaardigheid, die inderdaad heel goed zou kunnen dienen als knus eethuisje. Maar dat is het niet. De Haarmolen is het onderkomen van kunstschilder Herman Willemsen en zijn Marian.

Schijn bedriegt

Ruim tien jaar kostte het Herman en Marian om de vervallen korenmolen te veranderen in een droomhuis. Maar al heeft de beltmolen uit 1831 geen wiekenkruis en kap meer, en wordt er sinds lang niet meer gemalen, het is en blijft een echte molen. “Mensen denken vaak dat het maar een klein huisje is, maar schijn bedriegt”, vertelt Marian. “Een beltmolen staat namelijk met het onderste gedeelte in een aarden wal. In het gedeelte van de molen dat de mensen zien, liggen onze slaapkamers.” Maar het woondeel ligt op de begane grond en is een vloeroppervlakte van ruim honderd vierkante meter inderdaad niet bepaald klein te noemen.

Isolatie

Via de voordeur aan de achterzijde van het monumentale pand, komt men via de hal in een ruime lichte woonkeuken, die in open verbinding staat met de woonkamer met een sfeervolle haard. De woonkeuken en eetkamer liggen aan de achterzijde, maar de woonkamer bevindt zich in het hart van de molen, knus weggedoken onder de grond. Op die plek waar nu wordt gelezen, tv gekeken en gekletst, reden vroeger de paarden en wagens naar binnen om het graan uit te laden en het meel weer op te laden. Wie in eenmaal in een molen heeft gewoond, zal moeilijk kunnen wennen in een nieuwbouwhuis. Want de sfeer die er hangt binnen de eeuwenoude muren is onnavolgbaar. Terwijl in de aangebouwde keuken en eetkamer de zon ongehinderd door de ramen naar binnen schijnt, is in de grote ronde woonkamer in de molenromp het licht gedempt. Het interieur past uitstekend bij de sfeer van de molen. Dankzij de mooie oude kasten van donker hout en een zachte donkerrode bank en de juiste accessoires is het niet moeilijk je terug te wanen in lang vervlogen tijden. Maar als je dan door de voormalige molendeuren aan de oostzijde naar buiten kijkt, ben je weer meteen terug in het Hardenberg van nu. Want door de grote ramen hebben de bewoners een weids uitzicht over de Marslanden. Je zou misschien denken dat een huis onder de grond wat muf en vochtig is, maar het tegendeel is waar. Sterker nog, die molenbouwers van vroeger waren eigenlijk zo gek nog niet. Er is bestaat geen grondiger en natuurlijker isolatie dan deze aarden wal. Voor zo’n groot huis zijn onze stookkosten laag en tijdens een hittegolf is het hier binnen altijd heerlijk koel”, lacht Herman.

Grappig

De vier verdiepingen van het pand zijn met elkaar verbonden door ladderachtige trappetjes en tellen elk een slaapkamer. Vanuit de ruime slaapkamer op eerste verdieping stap je zo op de aarden wal. “Kijk”, zegt Marian, terwijl ze een van de deuren opent en naar buiten stapt. ”Nu staan we bovenop onze woonkamer, dat vind ik altijd een heel grappig idee.”

Hoewel de eigenaars volop genieten van het wonen in hun molen, denken ze er soms voorzichtig over om naar een ander stekje uit te kijken. “Weet je wat het is”, zegt Herman Willemsen, “Het is een geweldig huis om in te wonen, maar je bent echt altijd aan het werk. Nu gaat dat nog prima, maar de leeftijd begint zo langzamerhand mee te spelen, dus als we een goed bod kunnen krijgen zullen we hem misschien toch wel van de hand doen.”

.