Boomhut en hondjes begroeten bezoeker familie Blokpoel

RHEEZERVEEN - Rijdend over de lange oprijlaan naar het huis van de familie Blokpoel in Rheezerveen krijg je alvast een voorproefje van de creativiteit van het gezin. In een van de hoge bomen hangt een grote houten boomhut, van waaruit het uitzicht over de landerijen geweldig moet zijn. Het huis zelf ligt verscholen achter een hoge beukenhaag en het erf wordt bewaakt door twee hondjes die eventuele bezoekers kwispelend begroeten.

Van de oorspronkelijke boerderij aan de Rheezerveenseweg is alleen de voor- en achtergevel bewaard gebleven. De vorige eigenaren stripten de woning volledig en bouwden hem weer op naar eigen wens. Over de indeling was goed nagedacht. Dat maakte dat de huidige bewoners het bruine jaren zeventig interieur voor lief namen en vol enthousiasme met verf en kwast in de weer gingen. Op de honderdvijfenzestig vierkante meter tellende benedenverdieping van de grote boerderij bevinden zich een drietal slaapkamers, een badkamer en een bijkeuken. Aan de voorkant een ruime woonkamer met open keuken, die door een horizontaal geplaatste wand gedeeltelijk wordt gescheiden van een grote werkruimte. “De vorige bewoners hebben echt goed nagedacht over de indeling” , aldus Peter Blokpoel. “Die wand is een dragende muur, maar doordat hij in het midden van de kamer staat en je er aan weerskanten langs kunt lopen naar de werkkamer krijg je een heel ruimtelijk effect.”

Wasmachinetrommel

Her en der staan zelfontworpen meubels van Marrit Blokpoel. Een kastje van sloophout, een verrijdbaar tv-meubel met stoffen hoes voorzien van vakjes voor afstandsbediening en tv-gids, een dressoir op ranke poten en met stip op nummer één, het kastje voor de breispullen. Deze is vervaardigd van een wasmachinetrommel en een paar bezemstelen, maar heeft de uitstraling van een Louis Seize-kastje. Toen Peter en Marrit Blokpoel de woning kochten was er aan de bovenverdieping nog kaal. “Dat was een grote zolder met hanenbalken op een hoogte van ruim anderhalve meter. Dus hebben we enorm moeten nadenken hoe we die ruimte zouden gaan gebruiken. We hadden de keuze om bukkend onder de balken door te lopen, er overheen, of om het gebint weg te breken en daarvoor in de plaats een enorm stalen frame te laten maken dat het dak zou ondersteunen.”

Omdat de laatste optie te kostbaar bleek en de twee eerste mogelijkheden erg onhandig, moest er een andere oplossing komen. Marrit Blokpoel kwam met het lumineuze idee om beide mogelijkheden te benutten. Via een ingenieus bouwwerk van verschillende trappetjes en een soort loopbrug kom je in de kinderkamers. Deze kamers bestaan hierdoor uit twee verdiepingen. Op het hoger gelegen gedeelte is speelruimte en via een trapje daal je af naar het slaapgedeelte. Onder de loopbrug tussen overloop en slaapkamers bevind zich een enorme bergruimte. “Een vliering tussen de benedenverdieping en de bovenverdieping. We vinden het zelf toch wel een beetje bijzonder”, lacht Peter Blokpoel. En dat is het ook. Met z'n tweeën vormen ze een vindingrijk duo, dat steeds weer op originele wijze gebruik weet te maken van de mogelijkheden van bestaande materialen. 'Van ons tweeën is Marrit de denktank en ik meer de technisch uitvoerende”, vertelt Peter Blokpoel. “Samen komen we dus een heel eind.”

Tekst: Erna Ekkelkamp; de Stentor