Help, mijn man heeft een hobby

BERGENTHEIM - "Mijn man is een echte Bergentheimer. Het stond bijna in onze huwelijkse voorwaarden: ik wil wel met je trouwen, maar ik ga niet weg uit Bergentheim", vertelt Marjan de Lange.

Na zestien jaar is Marjan er inmiddels volledig ingeburgerd en wil ze er ook zelf nooit meer weg. "Wat er zo leuk is aan Bergentheim? Ik heb het geheim nog niet echt ontdekt, maar ik denk dat het hem vooral in de gezelligheid zit. Iedereen kent elkaar en de banden zijn hecht", zegt Marjan. "Ik kom hier ook al jaren, want we hebben heel jong verkering gekregen. Ik was nog maar een jaar of 15, 16 en ben hier dus eigenlijk grotendeels opgegroeid."

Verliefd

Wat in ieder geval een groot voordeel is aan Bergentheim, zijn de huizenprijzen. Die liggen volgens Marjan beduidend lager dan in Hardenberg. "Vooral voor starters op de woningmarkt is dat fijn. Wij konden destijds meteen al beginnen met een koopwoning in de nieuwbouw", vertelt ze. "Mijn man is timmerman en had het huis zelf gebouwd. Het was echt naar onze zin, maar toen onze oudste een jaar of drie was, kwam de pastorie van de vrijgemaakte kerk te koop. Een schitterend monumentaal pand uit 1922 aan het kanaal, maar erg slecht onderhouden en voor de kerk te duur om te restaureren. Ik vond het altijd al een mooi huis, maar was er nog nooit binnengeweest. Toen het leeg stond, mocht een stel vrienden er een maandje wonen als vervangende woonruimte. Toen wij een avondje bij hen op bezoek gingen dacht ik meteen: wow, wat een huis. Die hoge plafonds, de deuren, de uitstraling en het fantastische uitzicht over het kanaal. Ik was meteen verliefd en zei tegen Wout dat het me wel wat leek om daar te wonen. Hij voelde dat in de eerste instantie niet zo, maar hij zei: als jij dat wilt, dan doen we dat."

Bewoonbaar

Het stel liet de kerk weten dat ze interesse hadden in de pastorie. Omdat er op korte termijn een nieuwe predikantenwoning gevonden moest worden, sloten de familie de Lange en de kerk een opmerkelijke overeenkomst: de pastorie werd geruild tegen de nieuwbouwwoning van Wout en Marjan. Samen met Wout's werkgever, aannemer Hoek, liepen ze hun nieuwe onderkomen door om te kijken wat er allemaal gedaan moest worden om het bewoonbaar te maken. Dat was veel. Heel veel. De elektrische bedrading liep over de muren, in plaats van binnendoor, de buitenwanden waren enkelsteens en op de benedenverdieping na, zat overal enkel glas. Ook de keuken en badkamer waren hard aan vernieuwing toe. Maar de kap was goed, al moesten er zeker nieuwe pannen op. "We begonnen met de keuken en de badkamer", vertelt Marjan. "Toen die klaar waren, zijn we verhuisd, want er was inmiddels een nieuwe dominee beroepen en die moest natuurlijk wel ergens wonen. We verhuisden op 23 oktober 1999. Daarna begon een verbouwingstraject dat tien jaar zou duren."

Hobby

Als alle arbeidsuren betaald hadden moeten worden, had het nooit uitgekund, denkt Marjan. "Iedere minuut van zijn vrije tijd stopte Wout in het huis. Het is bij ons zo ongeveer als dat tv-programma 'Help, mijn man heeft een hobby'", lacht ze. "Ieder hoekje en gaatje in huis heeft hij gehad. En ikzelf? Ik mag niet zoveel doen, want Wout is erg precies. Behangen, dat heb ik wel gedaan, en gordijnen en kussens naaien. Veel tijd had ik trouwens ook niet, want onze dochter was drie toen we verhuisden en een jaar later werd onze zoon geboren. We hadden dus beiden onze handen wel vol."

Keuken

Vorig jaar was het project eindelijk klaar. Marjan was blij, maar bij Wout begon het al snel te kriebelen. "Alles was naar zijn zin, behalve de keuken. Die was wat klein en wat donker. Dus veranderde hij het achterraam in tuindeuren, legde er een nieuwe vloer en plaatste een groot nostalgisch gasfornuis", vertelt Marjan. "Wat mij betreft is het nu ècht klaar, maar Wout zit nog steeds vol ideeën. Volgens hem moet er nodig wat met de schuur achter het huis gebeuren en sowieso moet er geschilderd worden. Voor een man met klussen als hobby, blijft er altijd wel wat te doen."

Bekijk hier een rondleiding door het huis van Wout en Marjan: