Van donkerbruine grot naar licht en ruimte

Het was wel even slikken toen Arie en Désirée Timmerman voor het eerst hun toekomstige huis aan De Aak bekeken. Schrootjes, kurk, schoonmetselwerk en vooral veel donkerbruin domineerden het huis. Maar, zoals elk nadeel had ook dit zijn voordeel. Hierdoor was het - volledig onderkelderde en zeven slaapkamers tellende huis met een inhoud van 700 kuub- wel betaalbaar.

Op de foto: Arie en Désirée Timmerman met jongste dochter Floortje

Rasechte klussers

Na tien jaar bijna ononderbroken aan het klussen te zijn geweest in hun vorige woning, een ruime twee-onder-een-kap, droomde het stel van een vrijstaand pand. En dan graag een huis waar weinig aan te doen was. Omdat die wens onbetaalbaar bleek voor het echtpaar, kwamen ze via een makelaar terecht aan De Aak. Désirée herinnert zich die eerste keer nog goed. ‘‘Dat was wel even schrikken, je zou er gillend bij weglopen. Het was één grote donkerbruine bende. Maar wij keken daar doorheen en hebben vooral gelet op de raamverdeling, de indeling en de staat van het huis.’ Die bleek goed. Het huis was solide gebouwd en van de hardhouten kozijnen was er niet één verrot. Dit, in combinatie met de prijs, gaf de doorslag en het paar besloot de sprong te wagen.

Samenwerken

Er werd begonnen met het afkrabben van vele lagen donkerbruine beits en het verwijderen van schrootjes en kurk. Désirée vertelt dat ze vrijwel al het werk zonder hulp hebben verzet. ‘Gelukkig hebben we altijd dezelfde smaak en ideeën gehad, dus het samenwerken ging prima, maar het was wel een heel lang traject. Ik denk niet dat ik het weer over zou doen. Vijf jaar lang woonden we in een verbouwing en dat met een gezin met drie opgroeiende kinderen. In die tijd botsten hun belangen dan ook vaak met die van ons. De jongens deden aan fietscross en dat moest gewoon doorgaan, want je wilt ze ook niet tekort doen. Maar dat gaf wel extra drukte en stress en we hebben ons dan ook echt wel eens onnodig knorrig gedragen tegen hen. Af en toe waren ze het zat en riepen tegen ons: waarom doen jullie dit dan! Van ons hoefden we niet te verhuizen!’

Zweeds

Ondanks alles werd er gestaag doorgewerkt en langzaam veranderde het huis van een donkere grot in een sfeervolle lichte woning. Door de lichte wanden, de vele smalle ramen omlijst door romantisch gebloemde gordijnen, de robuuste eiken vloer en de nostalgische meubels waant men zich in een Zweeds buitenhuis. In de voormalige studeerkamer op de benedenverdieping bevindt zich een landelijke keuken met mooie details, zoals een aanrecht van Belgisch hardsteen en een grote porseleinen wasbak met koperen kranen. Aan de driemeter lange eetkamertafel is het goed toeven met een krant en een kop koffie. De open haard vormt het middelpunt van de zitkamer en op de grote hoekbank komt het gezin tot rust. In de kelders onder het huis ontvangen de kinderen hun vrienden, draaien muziek en spelen tafeltennis.

Het hele huis is klaar en diep in zijn hart droomt de heer des huizes alweer van een nieuw klusproject. Daar wil Désirée niets van weten. “Ik ben blij dat alles eindelijk klaar is en we zitten hier prima. Als het aan mij ligt gaan we hier de eerste tien jaar niet meer weg.”