Erve Dalvoorde is een echte familiewoning

Door Erna Ekkelkamp

Lang geleden werd Erve Dalvoorde, een statige boerderij aan het kanaal in Bergentheim, omringd door groene weiden met grazige koeien. In de loop der tijd is het uiterlijk van de boerderij niet erg veranderd, maar de omgeving des te meer. Bergentheim is gegroeid en Erve Dalvoorde staat vandaag de dag midden in de nieuwbouw.

Henriette Wijnholt en Willy Plaggemarsch

Hoewel de buitenkant van de boerderij nog bijna precies hetzelfde is als in de jaren '30 van de vorige eeuw, is het interieur ingrijpend veranderd. Het woonhuis is groter en lichter en in de stal waar ooit de koeien stonden, wordt nu gegeten, geslapen en gespeeld. Bovendien wordt het huis tegenwoordig bewoond door twee gezinnen. Aan de linkerzijde wonen Jan en Henriette Wijnholt met hun vierkoppige kroost, de rechterzijde is het onderkomen van Erik en Willy Plaggenmarsch en hun twee kinderen.

Verliefd

Zus Henriette en broer Erik zijn geboren en getogen in Beerzerveld. "Erik is mijn jongste broertje. Hij woonde nog thuis toen ik trouwde met Jan en verhuisde naar Bergentheim", vertelt Henriette aan de stamtafel in haar grote keuken. "Wij kwamen daar terecht in de nieuwbouw. We hadden best een leuk huis, maar de tuin was erg klein en omringd door schuttingen. Het was onze droom om ooit iets buitenaf te kopen, maar alles wat we een beetje leuk vonden was zo duur, dat we dat niet snel zagen gebeuren." Maar toen kwam Erve Dalvoorde in de verkoop. Vanwege de oprukkende nieuwbouw ging de agrarische bestemming eraf en moest de boer die er op dat moment woonde stoppen met zijn bedrijf. Jan en Henriette gingen er kijken en waren meteen verliefd. "Ook dit huis was te duur voor ons, maar leek groot genoeg om met twee gezinnen te bewonen. Op die manier zouden we de kosten kunnen delen", vertelt Henriette. "Ik dacht meteen aan mijn broertje. Hij had inmiddels verkering en was ook op zoek naar een woning. Erik is timmerman en wilde het liefst iets buitenaf hebben, iets om zelf op te knappen. Dus vroegen we hem of hij ervoor voelde om het huis samen met ons te kopen en te verbouwen."

Gruppen

Erik was direct enthousiast, maar zijn -toen nog aanstaande- vrouw Willy wat minder. "Ik vond het in de eerste instantie helemaal niks. Het huis was een bouwval en ik had geen idee hoe je daar iets van kon maken. Het voorhuis leek nog wel wat, maar ik had geen idee wat je van zo'n deel met die 'gruppen' kon maken. Maar goed, Erik zag het helemaal zitten en hij moest het bouwen, dus stemde ik toe." Broer en zus besloten de woning in de lengte te splitsen en sloegen beiden met hun partners aan het ontwerpen. Het resultaat waren twee totaal verschillende woningen. Jan en Henriette kozen voor een ruime woonkamer en een grote woonkeuken op de benedenverdieping en alle slaapkamers boven, terwijl Erik en Willy de voorkeur gaven aan extra slaapkamer op de benedenverdieping en twee grote kamers op zolder. Toen de vergunningen eenmaal binnen waren, begon het grote klussen. "Een geweldige tijd", vindt Henriette achteraf. "We woonden twee jaar in zo'n bouwkeet achter het huis. Dat was heel gezellig, iedereen die in het huis aan het werk was kwam de hele dag door koffiedrinken. Het was wel een enorme klus, vooral de deel. Daar lag een betonnen vloer, met van die 'gruppen' en het rook er verschrikkelijk naar mest en naar koeien. Er zat geen fundering onder, dus alles moest eruit worden gebroken. Toen alles eruit was, bleek dat de vaste grond vrij diep zat, dus hebben we honderden poeren moeten storten, waarop de vloer gelegd zou worden. Het heeft al met al een jaar geduurd voordat we pas konden beginnen met het opbouwen."

Dakpannen poetsen

De mooiste herinneringen bewaart ze aan het pannen schrobben. "De dakpannen op het dak waren verschrikkelijk vies. We hebben nog wel gekeken naar nieuwe pannen, maar dat werd allemaal zo duur, dat we besloten ze schoon te schrobben. Met die klus hebben we gewacht tot het een weekje heel mooi weer was. Toen hebben we al die pannen buiten in emmers met sop schoongeborsteld. Iedereen hielp mee, vriendinnen, zussen en moeders. Echt gezellig", vertelt Henriette. Willy lacht. "Ik vond het anders knap vermoeiend. Ik weet nog dat ik eerder klaar was dan jij, maar ik had gewoon geen puf meer om jullie te gaan helpen, ik was echt helemaal kapot", bekent ze.

Kanaal

Inmiddels wonen de beide gezinnen alweer jaren naast elkaar. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, lopen ze de deur bij elkaar niet bepaald plat. "We hebben de beiden tuinen en woningen heel bewust van elkaar gescheiden door een hoge heg. We kunnen niet even snel achterom lopen, maar moeten echt over de weg langs het kanaal als we bij elkaar op bezoek willen", vertelt Henriette. "Als je beiden je privacy hebt, hou je het als buren het langst vol." Door de leeftijd van de kinderen hebben ze ook een totaal ander leven. "Bij ons zijn ze nog klein en hebben veel zorg nodig, vooral onze oudste dochter. Zij is zwaar gehandicapt, dus kwam de slaapkamer op de benedenverdieping achteraf heel handig uit", zegt Willy. "Wij hebben onze tuin helemaal afgezet met hekjes, vanwege de weg en het kanaal. De kinderen van Jan en Henriette zijn een stuk ouder, die hebben juist heel veel plezier van het kanaal. Ze vissen, zwemmen, varen en schaatsen er. Als het heel heet is, zwem ik er ook weleens." Henriette schudt haar hoofd. "Ik zwem er nooit in, dat vind ik vies, maar schaatsen doe ik graag en dat gaat geweldig, zeker afgelopen winter. Toen hebben we heel wat kilometers gemaakt." Beide families zijn tevreden met hun plekje aan het water. Rust, ruimte om huis en het dorp dichtbij. Mooier kan het niet.

Nieuwsgierig naar het interieur van Erve Dalvoorde? Klik hier voor een virtuele rondleiding;