Via stoeterij en bloemenzaak naar droomhuis

GRAMSBERGEN – Aan de Kerkstraat in het hart van Gramsbergen staat slechts één huis; dat van Marie José en Jan Maarten de Ruiter en dochter Tessa. Het monumentale pand lijkt eeuwen oud, maar werd pas achtentwintig jaar geleden door de vorige bewoner Gerrit Reinders gebouwd. In geheel authentieke stijl, dat wel. Met behulp van de oude foto’s die de Gramsberger bevolking hem toestopte, bouwde hij het huis exact na zoals het er in vroegere tijden uitzag.

"Maar dan ècht zoals vroeger, zoals het was in de tijd van Gerbers Gait", vertelt Marie José. "Nadat het huis zo'n honderd jaar in handen was van de familie Warners, kwam het in 1916 door vererving terecht bij Gerrit Kamphuis, die Gerbers Gait werd genoemd. Hij had hier een stoeterij, waar het gevelteken nog altijd naar verwijst. Nadat Gerbers Gait in 1933 overleed, werd de stoeterij omgebouwd tot drie woningen. Er heeft schijnbaar ook een bloemenzaak ingezeten met de naam Magnolia. Wij vonden het naambord terug tussen het tuinafval. In 1960 wilde de gemeente het afbreken, maar dankzij de protesten van vele Gramsbergers is dat niet gebeurd."

Bedsteden

Eind jaren'70 kocht Gerrit Reinders het pand. Hij stripte het gebouw totaal, tot en met de fundering en bouwde het op aan de hand van oude foto's. Ook de indeling was zoals hij ooit geweest was, inclusief de bedsteden. "In 89 kochten wij de woning", vertelt Marie José. "Wat wij graag wilden, was een oud sfeervol huis, maar dan heel modern ingericht. Hoewel we aanvankelijk zochten naar iets in het buitengebied, kwamen we uiteindelijk midden in het dorp terecht. Dit huis had beslist een heel eigen stijl en was precies wat we zochten, al moest er nog flink wat verbouwd worden, voor de indeling zo was als wij graag wilden."

Binnenhuisarchitect

Omdat het combineren van ouderwets en hypermodern geen eenvoudige klus bleek te zijn, nam het stel een binnenhuisarchitecte in de arm. "Zij had hele goede ideeën, en wist alles tot in de puntjes door te voeren, dat hadden we nooit zelf zo gekund", vertelt Marie José. Een rondwandeling door het huis bewijst de vakkundigheid van de architecte. De kleuren grijs en zalm zijn in verschillende tinten doorgevoerd in het hele huis. Tot in de moderne verlichting toe. De geblokte plavuizenvloer in de hal begint met stemming licht- en donkergrijs, om in de buurt van de trap uit te waaieren in een ruitpatroon in zalm met grijs. De twee licht zalmgekleurde traptreden op de, voor de rest met donkerrode vloerbedekking beklede, trap zijn geen vergissing, maar corresponderen heel fijntjes met de vloertegels.

Tangram

Door een glazen wand tussen hal en kamer ziet men het ruitpatroon doorlopen tot de eethoek, waarna het aan de linkerkant verdwijnt in effen donkergrijze tegels in de grote open keuken, terwijl ze rechts verdwijnt in het effen lichtgrijs van de woonkamer. Ook de meubels werden op aanraden van de architecte aangeschaft.

Zowel de eetkamer- als de salontafel doen denken aan Tangram, een denkspel waarin verschillende rechthoeken en driehoeken in bepaalde vormen worden gelegd. Zo lijkt de eetkamertafel te bestaan uit twee afzonderlijke tafels, een vierkantige en een driehoekige. Bij nader inzien blijkt het een vernuftig inklapbaar exemplaar te zijn, dat uitgeklapt verandert in een grote rechthoekige tafel, die plaats biedt aan tien personen.

Buitenleven

De wand waarin vroeger de bedsteden waren verstopt, werd omgetoverd tot een grote glazen pui, waarin de vlakverdeling van de originele keukenraampjes weer terug te vinden is. "Hoe leuk de besteden ook waren, wij wilden heel graag het zicht op de tuin hebben. Door de grote ramen is het echt alsof je altijd buiten bent", vindt Marie José. "In de zomer staan de deuren altijd wagenwijd open en leven we meer buiten dan binnen." Ze wijst naar een oude perenboom in de tuin. "Volgens onze tuinman staat deze boom hier al zeker honderd jaar, dat is toch wel heel bijzonder."

Gebinten

Het originele balkenplafond in de zitkamer werd in het keukengedeelte enigszins verlaagd, en eveneens in zalmtinten geschilderd. Het enige detail waaraan binnen nog te zien is dat het gaat om een oud huis, zit verstopt in de keuken. Marie José opent een keukenkastje, en toont lachend het oude gebint dat midden tussen het keukengerei staat. "Een kleine verwijzing naar het verleden."

Als het aan de familie Ruiter ligt gaan ze hier nooit meer weg. "Het is een heerlijk plekje, maar dat niet alleen, ook Gramsbergen is geweldig. Het dorpje is prachtig, de onderlinge sociale contacten zijn hecht en er wordt altijd veel georganiseerd. We zijn beiden afkomstig uit Winterswijk, maar na twintig jaar voelen we ons echte Gramsbergers."

Het huis van de familie de Ruiter is het enige huis aan de Kerkstraat. Vanuit de woonkamer hebben ze het volle uitzicht op de prachtige oude kerk.

Marie José bekijkt de tientallen oude foto's en documenten die over hun monumentale pand bewaard zijn gebleven.

Voor 1960 was het huis onderverdeeld in drie aparte woningen

foto's en tekst: Erna Ekkelkamp