Westerhuizingers zijn ook Hardenbergers

Eten in de mooie kamer, lekker loungen in de paardenstal en slapen op de hooizolder. De voormalige bewoonster van de monumentale boerderij van Wija en Frank Lip, zou de weg kwijtraken in haar oude huis. De buitenmuren staan nog, maar voor de rest heeft alles in de woning een nieuwe plek gekregen.

Wija en Frank Lip

Helemaal aan het einde van de gemeente Hardenberg, op een steenworp afstand van Staphorst en Nieuwleusen, vonden Wija en Frank nu alweer bijna elf jaar geleden een huis op de plek van hun dromen aan de Westerhuizingerweg. Maar voor ze erin konden trekken moest er nog heel wat gebeuren. “De boerderij was nog helemaal in originele staat”, vertelt Wija. “Er was geen warm water en alleen op de deel zat een klein kraantje. In de keuken was geen stromend water. Er was niet eens een aanrecht, er stond alleen een tafel met een gasstel. In de wc lag vloerbedekking op de grond en er was een douche in gemonteerd, die nooit werd gebruikt. Het voorhuis bestond uit een keuken en een zondagse kamer, de rest was stal.”

Engels ligbad

Dat er flink verbouwd zou moeten worden, stond vast. Wija en Frank namen de tijd en deden er een half jaar over om samen met een architect tot het juiste ontwerp te komen en gingen daarna aan de slag, met behulp van een goede aannemer. Het resultaat mag er zijn. De voormalige zondagse kamer is nu een gezellige woonkeuken, terwijl de keuken van voorheen veranderde in een ruime badkamer, compleet met een Engels ligbad op pootjes en op de gehele benedenverdieping liggen traditionele rood-zwart geblokte plavuizen. De woonkamer op de voormalige deel in immens groot, maar oogt dankzij de grote open haard in het midden en verschillende zithoekjes langs de ramen toch knus en gezellig. “Een van de leukste details is onze slaapkamer”, vindt Wija en wijst naar het gedeeltelijk verlaagde plafond in het midden van de kamer. “Kijk maar eens goed, dit is geen bovenverdieping, maar een klein huisje in de nok van de kamer. Een beetje een huis in een huis.”

Service

Niet alleen de woning, ook het erf kreeg een flinke opknapbeurt. “Aan de rechterkant stond een grote landbouwschuur van tweehonderddertig vierkante meter”, vertelt Frank. “Het was een echte bouwval, dus besloten we hem af te breken en hem aan de linkerkant van het huis, een veel logischere plek, weer op te bouwen. Maar we hadden pech, want het mocht niet van de gemeente Avereest, waaronder we toen nog vielen.” De herindeling was voor het stel een geschenk uit de hemel. Omdat er in de afzonderlijke gemeenten verschillende regels werden gehanteerd, werden alle regels teruggedraaid, om vervolgens opnieuw te worden opgesteld. “Kort na de samenvoeging mocht alles. Dus stuurden wij onze architect naar Hardenberg met ons plan om bij de gemeente te vragen wat mogelijk was. We kregen onmiddellijk toestemming.” Hij lacht. “Sterker nog, we hadden de vergunning in huis, voor we de leges betaald hadden. Dat was nog eens service.”

Eenzaam

Nadat de schuur was verplaatst, kon er begonnen worden aan de tuin, een flinke lap van zo’n zesduizend vierkante meter. “Voor ons huis lag een stuk grond, met een heel hoog grondwaterpeil. Als het een beetje regende, bleef het water al staan. Het leek soms alsof we op een eiland woonden. Daarom besloten we om er een vijver op grondwater te maken”, zegt Wija. “De rest van de tuin bestaat grotendeels uit gras met borders. Veel werk? Ja, soms wel. Maar ik vind tuinieren echt heerlijk.”

Hoewel ze beiden uit de bebouwde kom van Nieuwleusen kwamen, waren ze snel gewend in het buitengebied. “Eenzaam? Helemaal niet, al hebben we wel eerst tijdelijk een huis in het in Staphorst gehuurd, om te kijken of we het wel leuk zouden vinden”, vertelt Wija. “Al na drie maanden waren we laaiend enthousiast. De rust en de ruimte is heerlijk, en dat je overal met de auto heen moet vinden we niet erg. Bovendien zijn de kinderen de deur uit. Als dat niet zo was, zouden we er wel wat langer over getwijfeld hebben, want hen steeds overal vandaan te halen en te brengen lijkt me geen pretje.”

Westerhuizingers

Hoewel de familie Lip officieel inwoners van Hardenberg zijn, komen ze er niet vaak. “Hardenberg ligt vijfendertig kilometer vanaf ons huis. Wat dat betreft kunnen we sneller naar Zwolle rijden”, vindt Frank. “Boodschappen doen we om de hoek in Nieuwleusen. De buurt is wel heel gezellig. Eigenlijk voelen we ons geen Hardenbergers, geen Nieuwleusenaren, maar Westerhuizingers. Toen we hier pas kwamen wonen, zei een buurman van een paar huizen verderop dat we eerst door de ballotagecommissie moesten, maar dat we dat konden voorkomen door iedereen uit te nodigen in ons nieuwe huis. We hebben toen een grote barbecue voor de hele buurt gehouden. Dat was zo’n succes dat we dat nog ieder jaar doen, steeds bij iemand anders thuis. Zo kom je bij de hele buurt over de vloer.”