Twee zussen onder één dak

GRAMSBERGEN – Wandelen door de Gramsberger Kruisstraat, is als wandelen door een oude ansichtkaart. De kleine keitjes op de straat, de oude bomen en de monumentale huizen lijken eeuwenlang onveranderd te zijn. Maar schijn bedriegt. Achter de oude voordeuren en de kleine raampjes is het toch echt 2008 en zijn de huizen ingericht volgens de wensen van de moderne tijd.

Kruisstraat

Op de hoek van de Kruisstraat en het Kerkepad woont Henny Mink met man en kinderen. In het achterhuis, met het uizicht op de kerk, woont Erna Snijders met haar gezin. De twee dames zijn zusters en afkomstig uit Nieuwleusen. Beiden vonden in Gramsbergen niet alleen hun grote liefde, maar ook het huis van hun dromen. Een monumentaal pand, even diep als het Kerkepad lang is.“Wij woonden hier het eerst”, lacht Erna Snijders. “Maar nadat ik onze leuke buurman koppelde aan mijn zus Henny, kwam zij hier een paar jaar later ook deze kant op.” Gezellig, vinden de zussen, al lopen ze de deur niet bij elkaar plat.

Mestvaalt

We nemen eerst een kijkje bij de familie Snijders. Het huis met de blauwe luiken en de potten blauwe lavendel bij de voordeur oogt als een plaatje. Niet alleen aan de buitenzijde, ook binnen is alles zoveel mogelijk in de oude stijl gelaten. Opvallend is de oude stenen vloer in de hal en de oude gebinten en het ossenbloedrode plafond in de woonkamer.“Men zegt dat dit huis van oudsher de schuur van een bakkerij is geweest, maar het fijne weet ik er eigenlijk niet van”, zegt Erna verontschuldigend. “Wat ik wel weet is dat de achterplaats de mestvaalt was en dat hier meerdere gezinnen woonden.” Van de mestvaalt is niets meer te zien en te ruiken. Het achterplaatsje is sfeervol aangekleed met nostalgische meubels en planten in potten. De helft is overkapt, zodat het er ook op regenachtige zomeravonden heerlijk toeven is.

Rigoureus

“Het pand in 1978 is gerenoveerd”, vertelt Erna. “Toen zijn de plafonds ossenbloedrood geschilderd en daaraan hebben wij nooit iets veranderd. Die kleur past hier perfect.” De kleur staat ook prachtig bij de antiekgrenen meubelen, de comfortabele hoekbank en de nostalgische vanillegele keuken. Hoewel het geheel een sfeervol plaatje is, wordt de boel volgens de vrouw des huizes binnenkort rigoureus omgegooid. “We willen de keuken verplaatsen naar de zijkamer, zodat we wat meer ruimte in het woongedeelte krijgen. We zijn nu op zoek naar een keuken met een nostalgisch tintje en moderne accenten. Ook de gordijnen en meubels willen we aanpakken. Na 14 jaar wordt het echt eens tijd voor wat anders.”

Rondleiding

Het sfeervolle pand zorgt altijd voor veel bekijks onder de toeristen. Volgens Erna komt het geregeld voor dat mensen met hun neus platgedrukt op de ramen naar binnenkijken. Erg vind ze dat niet. “Ach nee, dan moet je niet in zo’n huis gaan wonen. Ik zwaai gewoon terug. Sterker nog, we geven hier zelfs wel eens een rondleiding aan mensen die nieuwsgierig zijn hoe dit huis er van binnen uitziet. Dat vinden we eigenlijk wel heel grappig.”

Vol terras

Achterbuurvrouw en zus Henny moet nog steeds wennen aan voorbijgangers die ongegeneerd naar binnen gluren. Maar ook zij heeft dat wel over voor het wonen in zo’n sfeervol onderkomen. “Het enige nadeel is dat wij geen meter tuin hebben”, vindt ze. “Daarom zitten we ’s zomers vaak in het Kerkepad. En dat is eigenlijk ook wel weer gezellig, want je hoeft er maar even te zitten, of je hebt al aanloop.” Ze lacht. “De vorige eigenaar van café De Olde Woage zei wel eens: jullie hebben meer volk op het terras dan ik.”

Saamhorigheid

De immense woonkamer maakt het ontbreken van een tuin meer dan goed. Ook hier de gebinten, het ossenbloedrode plafond en een vanillegele keuken. “Ja, we hebben nu eenmaal precies dezelfde smaak”, erkent Henny. “Het komt zelfs geregeld voor dat wij met Sinterklaas exact hetzelfde cadeau voor elkaar kopen. Maar net als bij Erna, is ook hier het plafond in 1978, lang voordat wij hier kwamen wonen rood geschilderd, dus dat was al hetzelfde voordat wij hier kwamen wonen.” De kamer is echt een leefruimte. De gezellige hoekbank en de stoere eethoek vormen het middelpunt en langs de achterwand vormt een meterslange sidetable een grote werkplek, zonder al teveel ruimte in beslag te nemen. “Het is hier heerlijk”, vindt Henny. “Ondanks dat we in het centrum wonen, is het hier toch heel rustig. Bovendien is de saamhorigheid in Gramsbergen groot en zijn de mensen hartelijk. Je voelt je hier heel snel thuis. Wat mij betreft gaan we hier nooit meer weg.”